Αφίσα 40ο Φεστιβάλ
banner naskotika
Η φωτογραφία που χρησιμοποιείται στην αφίσα είναι από εκδήλωση του ΚΕΘΕΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών


Ομιλία ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκας Παπαρήγα στην Εκδήλωση για τα νέα ζευγάρια του ΚΣ της ΚΝΕ, 3/10/2010

Εδώ και αρκετά χρόνια, στα κείμενά μας, τις αποφάσεις μας προβάλλουμε τα προβλήματα που έχουν τα νέα ζευγάρια. Παρόλα αυτά στην πρακτική μας η δράση μας υστερεί ακόμα κι έτσι δεν βοηθήσαμε ως ΚΚΕ όσο έπρεπε και την ΚΝΕ, που έχει και μια ιδιαίτερη αρμοδιότητα σ’ αυτό το ζήτημα να κάνει μια πιο πλατιά δουλειά. Αυτή η συζήτηση που κάνουμε τώρα, είναι συνέχεια μιας προσπάθειας που έκανε η ΚΝΕ στο Φεστιβάλ της. Δεσμευόμαστε ότι πρέπει και το Κόμμα και η ΚΝΕ να εξειδικεύσουμε τις θέσεις μας για τα νέα ζευγάρια και κυρίως να αναδειχθεί η δραστηριότητα. Γιατί η δραστηριότητα κι ο αγώνας στα νέα ζευγάρια πρέπει να πάρει νέες και ειδικές μορφές.

Απευθυνόμενη στους ΚΝίτες και τις ΚΝίτισες που δεν έχουν κάνει ακόμα οικογένεια ή ετοιμάζονται να κάνουν, υπογραμμίζουμε την ανάγκη να συνειδητοποιήσουν ότι απ’ τη στιγμή που θα κάνουν οικογένεια – και πρέπει να κάνουν – ο επαναστατικός αγώνας γίνεται ακόμη πιο δημιουργικός γιατί αφορά την οικογένεια και τις ανάγκες της. Οι νέοι άνθρωποι πριν φτιάξουν την οικογένεια δεν μπορούν να φανταστούν τι θα γίνει μετά. Η ζωή αλλάζει άρδην όταν έρθει το πρώτο παιδί στη ζωή. Τότε μέσα στις συνθήκες που ζούμε, με τις τεράστιες δυσκολίες και τις απαιτήσεις, καθημερινά τα νέα ζευγάρια βρίσκονται μπροστά σε ερωτηματικά και, θα το πω και καθαρά, ακόμα και τα στελέχη. Πώς θα μπορούν να ανταποκριθούν ταυτόχρονα σε όλα; Και δεν τα αποφεύγουμε αυτά ούτε με μεγάλα λόγια, ούτε με μεγάλα συνθήματα, ούτε με ηρωικές φράσεις. Θέλει μία συνεχή προσπάθεια. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα απ’ το να μπορείς να πεις ότι κατάφερες να τα συνδυάσεις όλα καλά, και τον αγώνα και την οικογένεια και τα παιδιά. Κρατήστε αυτή την αυτοκριτική που κάνουμε, τα επόμενα χρόνια τα νέα ζευγάρια θα μας χρειαστούν ακόμα πιο πολύ.

Με αφορμή τη συζήτηση αυτή σκεφτόμουν τι εννοούμε νέα ζευγάρια; Οπωσδήποτε είναι η αυριανή οικογένεια, οι νέοι άνθρωποι, αγόρια και κορίτσια που κάποια στιγμή αποφασίζουν να ενώσουν τη ζωή τους πριν ακόμα θα έλεγα συμβιώσουν, κάνουν γάμο ή αποφασίσουν να κάνουν παιδί. Αλλά δυστυχώς ο μέσος όρος ηλικίας όπου αποφασίζουν οι άνθρωποι να κάνουν οικογένεια και παιδιά έχει μεγαλώσει. Βλέπετε ζευγάρια 40 ετών που αποκτούν για πρώτη φορά παιδί. Συνήθως όταν λέμε νέα ζευγάρια φαντάζεται κάποιος ηλικίες 25, 30 χρονών. Υπάρχουν όμως άνθρωποι 40-45 χρονών που αποφασίζουν να κάνουν οικογένεια και παιδί. Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα στο βαθμό που εξαρτάται όχι από μια προσωπική επιλογή. Αποφασίζω να κάνω παιδί στα 40, εάν είναι προσωπική επιλογή, με γεια σου με χαρά σου. Αλλά δυστυχώς δεν είναι θέμα προσωπικής επιλογής. Είναι η δυσκολία των συνθηκών ζωής που τώρα αυξάνονται. Σε λίγα χρόνια θα ‘χουμε μια γυναίκα 55 χρονών να έχει ανήλικο παιδί. Ενώ κάποτε ήταν η ηλικία της γιαγιάς. Δεν λέω να γυρίσουμε πίσω, που παντρεύονταν οι κοπέλες στα 13 στα 14, στα 15 τους χρόνια, που τους έφερναν οι γονείς έναν άντρα για να τον παντρευτεί, οπότε δεν είχαν άλλη διέξοδο. Η κοπέλα δεν μπορούσε να βγει ούτε απ’ το σπίτι αν δεν παντρευόταν. Δεν μιλάμε γι’ αυτό, αλλά γι’ αυτό το φαινόμενο που έχουμε τώρα. Στα 40-42 χρόνια να κάνεις παιδί και τις περισσότερες φορές με εξωσωματικές, με χίλια-δυο. Άμα δε λειτουργήσει βιολογικά ο οργανισμός την κατάλληλη στιγμή, έχεις προβλήματα και είναι ένα ζήτημα μια γυναίκα κι ένας άντρας 55 χρονών να έχουν παιδί στο δημοτικό. Είναι το άλλο άκρο από εκείνο που, στα 16, στα 17 και στα 18 χρόνια, αποκτούσαν παιδί.

Δεν τα λέμε αυτά τυχαία. Το ΚΚΕ δεν διατυπώνει κάποια συνθήματα γενικά κι αφηρημένα. Και πάνω απ’ όλα παρακολουθούμε τις εξελίξεις στους νέους ανθρώπους. Αφήστε τους κατά μέρος αυτούς που λένε πως το ΚΚΕ είναι προσκολλημένο στο παρελθόν, το αντίθετο. Παρακολουθούμε όλες τις εξελίξεις. Στους νέους ανθρώπους έχουν αλλάξει άρδην πάρα πολλά πράγματα. Επιτρέψτε μου να μεταφέρω πώς ήταν τα πράγματα πριν 40 χρόνια στα αστικά κέντρα. Πριν 40 χρόνια π.χ., όταν ήμουν 25 χρονών, ήταν πολύ δύσκολο μια κοπέλα να φτιάξει ένα δεσμό. Πού να μείνει ένα βράδυ με το αγόρι της; Ήταν η περίοδος που μέσα στη νεολαία άρχισε μια καλώς εννοούμενη αντίδραση. Κάτι το καινούριο. Ο έρωτας πρέπει να σφραγίζει μια σχέση. Να μην είναι τα παλιά συνοικέσια, που οι παλιότεροι θυμόμαστε, όπου για πρώτη φορά η κοπέλα έφευγε απ’ το σπίτι όταν παντρευόταν. Γι’ αυτό βγήκε και το τραγούδι αυτό που τραγουδάνε στους γάμους: «Σήμερα αποχωρίζεται η μάνα από την κόρη». Παρά τις δυσκολίες, τις αντιστάσεις των γονιών, τις φασαρίες με τα σπίτια, με το ρολόι στο χέρι για την ώρα επιστροφής, άρχισε να διαμορφώνεται αυτό που λέμε η επιλογή με την αγάπη, τον έρωτα, την κλίση ο ένας προς τον άλλο, να διαμορφώνονται οι πιο σωστές σχέσεις.

Σήμερα, από μια πλευρά, τα πράγματα είναι πολύ πιο εύκολα. Η κοπέλα δεν περιμένει μόλις τελειώσει το λύκειο να φτιάξει οικογένεια γιατί δεν έχει άλλη επιλογή. Παρόλα αυτά και σήμερα που έχουν φύγει απ’ τη μέση μια σειρά αναχρονιστικά εμπόδια στα θέματα των προσωπικών σχέσεων και της δημιουργίας οικογένειας τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πάρα πολύ. Δεν είναι η περίοδος εκείνη που μια γυναίκα έπρεπε να κάνει 3-4 παιδιά για να δικαιώσει το ρόλο της. Αλλά σήμερα υπάρχουν τόσα πολλά εμπόδια που η ελεύθερη επιλογή, όπως για παράδειγμα να κάνεις ένα παιδί, είναι δύσκολη. Στις συνθήκες του καπιταλισμού, προβάλλεται πραγματικά το αδιέξοδο του συστήματος. Βλέπεις ανθρώπους 35-40 χρονών να μένουν με τη μαμά και τον μπαμπά, γεγονός που δεν είναι φυσιολογικό. Άλλο πράγμα η σχέση και η ενότητα με την οικογένεια και άλλο πράγμα αυτό. Ο παππούς, η γιαγιά καλούνται να βοηθήσουν τα εγγόνια ή τα παιδιά. Τα πράγματα σήμερα έχουν δυσκολέψει. Παλιά ο παππούς κι η γιαγιά ήταν δεδομένο ότι θα μεγάλωναν το εγγόνι. Σήμερα η γιαγιά κι ο παππούς έχουν μια άλλη προσωπικότητα. Όταν φτάσουν στην ηλικία συνταξιοδότησης θέλουν να ζήσουν κάπως πιο ξέγνοιαστα. Πιο φυσιολογικό είναι το παιδί να μεγαλώνει σ’ έναν παιδικό σταθμό με άλλα παιδιά κι όχι αποκλειστικά με τη γιαγιά.

Αξίζει τον κόπο να δει κανείς διαχρονικά την εξέλιξη των προβλημάτων της νεολαίας σε συνθήκες του καπιταλισμού ιδιαίτερα στην Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Μόνο τότε μπορεί να καταλάβει πως το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, που σ’ ένα βαθμό έδωσε τη δυνατότητα και στις γυναίκες να δουλεύουν, να ξεπεραστούν μια σειρά αναχρονιστικά πράγματα, διατηρεί τους πιο βαθείς, σύγχρονους αναχρονισμούς και βάζει χίλια εμπόδια. Κι αν θέλετε, συντηρητικοποιεί. Δεν μπορεί ένα ζευγάρι να εξαρτιέται απ’ τους γονείς του. Αυτό σημαίνει κι άλλη εξάρτηση. Οι γονείς έχουν λόγο για το πώς ζει, πώς ξοδεύει. Εμείς ως Κόμμα δεν περιοριζόμαστε σε κοινωνιολογικές μελέτες, παρά το γεγονός πως πρέπει να κάνουμε και βαθύτερες μελέτες.

Έχουμε το παράδειγμα του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε τον 20ό αιώνα, δυστυχώς εσείς οι νεότεροι το γνωρίσατε αφού ανατράπηκε και αφού σκεπάστηκαν όλα τα επιτεύγματά του μέσα σε μια σκόνη και μια λάσπη, η οποία δεν του πρέπει και δεν του ταιριάζει. Κι εμείς κάνουμε κριτική στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε αφού μελετήσαμε και είναι κριτική από αγάπη σ’ αυτό το σύστημα και γι’ αυτό είναι και αυστηρή κριτική. Αλλά ιδιαίτερα στα θέματα των νέων ανθρώπων, των νέων ζευγαριών μέχρι τώρα είναι αξεπέραστος. Όταν τελείωναν το Πανεπιστήμιο οι νέοι και οι νέες, ένα μεγάλο μέρος τους είχαν οικογένεια και παιδιά. Βέβαια αυτό πολλές φορές, όπως έλεγαν κι οι Σοβιετικοί, δημιουργούσε τη δυνατότητα του εύκολου γάμου κι ενδεχομένως δεν υπήρχε η ωριμότητα επιλογής, αλλά σε κάθε περίπτωση αυτά ήταν δευτερεύοντα ζητήματα. Τα νέα ζευγάρια δεν είχαν πρόβλημα. Το Πανεπιστήμιο είχε παιδικό σταθμό, εδινε ένα δωμάτιο να ζήσει χωριστά το ζευγάρι, όχι να συμβιώνει με άλλους φοιτητές. Είχαν κοινή κουζίνα, αλλά έτρωγαν μέσα στο Πανεπιστήμιο. Δεν υπήρχε το άγχος, τι θα κάνω, πώς θα τελειώσω τις σπουδές έχοντας ένα παιδί. Και δεν είναι μικρό πράγμα να τελειώσεις το Πανεπιστήμιο, να ‘χεις κι ένα παιδί μεγαλωμένο. Έχει κι αυτό τα καλά του: μικρή απόσταση ηλικίας από το παιδί και επιπλέον, σε μια ηλικία 35-40 χρονών που είναι κι αυτή μια ηλικία της ωριμότητας, δεν έχεις να τρέχεις με το μπιμπερό.

Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Είχες σίγουρη δουλειά, σίγουρο μισθό, σίγουρη δωρεάν περίθαλψη. Είχαν κι άλλα πράγματα. Απ’ τα πρώτα ακόμα χρόνια της Οκτωβριανής Επανάστασης, υπάρχει πολύ υλικό να το διαβάσει κανείς. Ακόμα αν θέλετε υπήρχαν και υπερβολές για το ’20, το ’22, το ’25, που η επιβίωση της επανάστασης δεν είχε ακόμα κριθεί. Υπήρχαν τεράστιοι προβληματισμοί, που λίγο αργότερα μετατράπηκαν σε πρακτικά μέτρα, για τις κοινωνικές εγκαταστάσεις που έπρεπε να υπάρχουν για την οικογένεια. Θα δείτε άρθρα, σελίδες επί σελίδων που, αν θέλετε τη γνώμη μας, ήταν πρόωρα, γιατί ήταν ακόμα περικυκλωμένη η νέα σοσιαλιστική χώρα, ήταν ακόμα σε πόλεμο η Σοβιετική Ένωση, για να κάνουν δημόσια εστιατόρια, δημόσια καθαριστήρια, δημόσια σιδερωτήρια, όταν ακόμα ήταν μια χώρα με τεράστιους τομείς καθυστέρησης. Πραγματικά αυτά υλοποιήθηκαν μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Τα ζευγάρια, τα νέα και τα μεγαλύτερα, μπορούσαν να έχουν τον πολυπόθητο ελεύθερο χρόνο που ο καπιταλισμός τον στερεί. Είχαν κοινωνική δράση αλλά και ελεύθερο χρόνο για να ασχοληθούν με την οικογένεια, χωρίς να έχουν το άγχος αυτό που έχουν σήμερα όλες οι μανάδες μεταξύ κουζίνας, πάμπερς, ψώνια και να ασχοληθεί με το παιδί. Δηλαδή συνειδητά εκεί γύρω απ’ τη δουλειά ήταν και το μαγαζί, ήταν και το εστιατόριο κι όταν πήγαινε στο σπίτι μπορούσε να μείνει ελεύθερος χρόνος για την οικογένεια. Βεβαίως αυτό συνδέεται και με το θέμα της προσέλκυσης και της δυνατότητας να ασχοληθείς με τη δράση, τον έλεγχο των οργάνων εξουσίας, αλλά ταυτόχρονα είχες και ελεύθερο χρόνο να ασχοληθείς επιλεκτικά με την οικογένειά σου: να συναντηθεί η οικογένεια γύρω από ένα τραπέζι, γύρω απ’ τον καναπέ, κάτι που δεν υπάρχει σήμερα.

Καλό θα ήταν να σας μιλήσουν και παλιότεροι που έζησαν, να σας μεταφέρουν αυτές τις εμπειρίες, όχι ότι ήταν ένας κόσμος απαλλαγμένος από δυσκολίες αλλά φαίνεται ποιο ήταν το επίκεντρο των προσπαθειών. Μπορεί αν θέλετε ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια και στην πορεία, κάποια ποικιλία καταναλωτικών αγαθών που στον καπιταλισμό τα βρίσκεις (τώρα, αν μπορείς να τα αγοράσεις είναι άλλο θέμα), να έλειπαν ή να μην υπήρχε τόση ποικιλία π.χ. 40 αποσμητικά, 40 ειδών κολόνιες και 50 είδη μέικ απ. Είχαν κυρίως πολωνικά καλλυντικά, είχε παράδοση η Πολωνία στα καλλυντικά. Μπορεί να μην είχαν τόσο μεγάλη ποικιλία, που εδώ που τα λέμε είναι όλα ίδια στη σύνθεση, όμως υπήρχε μια ποιότητα ζωής που καμιά καπιταλιστική χώρα ούτε και οι σκανδιναβικές, που θεωρούνταν ότι ήταν το παράδειγμα του καπιταλισμού στις κοινωνικές υπηρεσίες, δεν την είχε. Εκεί την είχαν όλοι και όλες. Καταλαβαίνετε λοιπόν τι σημαίνει να μπορείς να αποφασίζεις να κάνεις οικογένεια και παιδιά, χωρίς να έχεις το άγχος ποιο θα είναι το αύριο.

Η κατάσταση σήμερα στην Ελλάδα γίνεται δραματική για τα νέα ζευγάρια και η βάση του προβλήματος είναι η εργασία, το μεροκάματο, ο μισθός και η κοινωνική πολιτική. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες. Ετοιμάζονται να μειώσουν τους μισθούς των νέων μέχρι 25 ετών στα 592 ευρώ μεικτά. Δεύτερον, θα ισχύει η επιχειρησιακή σύμβαση, η σύμβαση δηλαδή της κάθε επιχείρησης. Τινάζεται μια κατάκτηση των εργαζομένων – σε συνθήκες καπιταλισμού κατάκτηση, όχι πλήρης κατάκτηση – στον αέρα και μας πάει 100 χρόνια πίσω. Αυτό που λένε, πως με αυτό το μέτρο δεν θα κλείσουν οι επιχειρήσεις, είναι ψέμα. Ένας μαγαζάτορας με δυο απασχολούμενους που δεν μπορεί να αντέξει τα μονοπώλια, όχι μόνο θα διώξει τους δυο, γιατί δεν μπορεί να επιβιώσει ούτε με την καταβολή του μισθού των 592 ευρώ μεικτά. Κυρίως θα επωφεληθούν οι επιχειρήσεις που ανταγωνίζονται μεταξύ τους ποια θα έχει το μεγαλύτερο μέρος κερδοφορίας κατά κλάδο στην αγορά. Θα επωφεληθούν αυτοί που δεν κινδυνεύουν να κλείσουν. Υπάρχει κι ένα παλιότερο παράδειγμα. Επί κυβέρνησης Σημίτη και κυβέρνησης Καραμανλή είχαν δοθεί πριμ στις επιχειρήσεις που θα έπαιρναν ανέργους να τους πλήρωναν ένα ποσό στο επίπεδο του επιδόματος ανεργίας. Σας πληροφορώ ότι ελάχιστοι επιχειρηματίες, απ’ αυτούς που είναι μικρομεσαίοι, επωφελήθηκαν απ’ αυτό. Αυτό το μέσο το χρησιμοποίησαν οι μεγάλοι επιχειρηματίες, οι οποίοι είτε έδιωχναν τους εργαζόμενους και τους ξαναπροσλάμβαναν για να πάρουν αυτά τα πριμ, είτε έδιωχναν τους παλιούς με τους υψηλότερους μισθούς και έπαιρναν νέους με τα πριμ και χαμηλότερο μισθό. Καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει τώρα. Λένε συνεχώς πως θα κοπούν ποσά από δημόσιες δαπάνες. Ποιες είναι οι δημόσιες δαπάνες, οι κρατικές; Ένα τμήμα είναι οι μισθοί, θα μειωθούν οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, δεύτερον θα μειωθούν οι όποιες κρατικές χρηματοδοτήσεις υπάρχουν σε παιδικούς σταθμούς, νοσοκομεία, κλπ. Σε μια εποχή που οι ανάγκες της οικογένειας είναι στο ύψος του 21ου αιώνα, αυτή τη στιγμή γυρνάμε πίσω. Μ’ αυτή την έννοια λέμε σαν Κόμμα πως η ΚΝΕ πρέπει να αναδείξει τα προβλήματα της νέας γενιάς και των 40άρηδων που έχουν μικρά παιδιά.

Εδώ λοιπόν βρίσκεται και η μεγάλη αντίφαση. Σήμερα το ζευγάρι έχει πολλά όνειρα για το παιδί του. Και εμείς οι κομμουνιστές έχουμε όνειρα. Ίσα – ίσα έχουμε και ποιοτικά αυξημένα κριτήρια σε σχέση με πολλούς άλλους. Γενικά τα ζευγάρια θέλουν να εξασφαλίσουν το καλύτερο για το παιδί τους. Δεν έχουν τα 10 παιδιά που είχαν παλιά, θέλουν να τα φτάσουν μέχρι το πανεπιστήμιο, να εξασφαλίσουν μια καλή ζωή. Εμείς προειδοποιούμε. Η περίοδος εκείνη που από τις ατομικές θυσίες του ζευγαριού εξαρτιόταν η πρόοδος του παιδιού έχει τελειώσει. Για πάρτε τις εξελίξεις στην παιδεία. Ήδη αυτή τη στιγμή, τα παιδιά εγκαταλείπουν και θα εγκαταλείψουν τα θρανία πολύ νωρίτερα.

Βάζουμε λοιπόν κι εμείς το εξής ζήτημα. Πρέπει σήμερα ο γονιός να σταθμίσει τα πράγματα ως εξής: με ποιο τρόπο θα κάνω το καθήκον μου απέναντι στο παιδί; Κι εμείς του λέμε, βεβαίως δεν καταργείται το ατομικό καθήκον, η ατομική ευθύνη και σε συνθήκες του σοσιαλισμού – κομμουνισμού δεν καταργείται η προσωπική ευθύνη, δεν θα μεγαλώνουμε όλοι σ’ ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αλλά σήμερα η μεγαλύτερη ευθύνη είναι να παρέμβεις, να βάλεις φρένο σ’ αυτή την κατάσταση και να την αλλάξεις. Μ’ όποιο κόστος συνεπάγεται αυτό. Διαφορετικά, ό,τι κι αν κάνεις, δεν πρόκειται να σώσεις το παιδί σου, όταν είναι ένα παιδί της εργατικής τάξης, απ’ τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Ακόμα αν θέλετε και στα παιδιά που ανήκουν σε μεσαία στρώματα κι εκεί θα γίνει το ξεσκαρτάρισμα, θα συγκεντρωθεί κι άλλο η αγορά σε πολύ λιγότερα χέρια, κι ένα τμήμα των μεσαίων στρωμάτων θα υποβιβαστεί. Δεν το καταλαβαίνουν όλοι σήμερα. Αλλά σίγουρα το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών οικογενειών και ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων ό,τι κι αν κάνουν, όσες θυσίες κι αν κάνουν, όσα βιβλία παιδαγωγικής κι αν διαβάσουν για να δώσουν σωστή κατεύθυνση πρώτα – πρώτα στα παιδιά, η πραγματικότητα είναι ότι η οικογένεια όλο και λιγότερο μπορεί να επιδρά. Το παιδί θα πάει στο νηπιαγωγείο, θα αρχίσουν να του κάνουν το μυαλό πουρέ. Θα πάει στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο λύκειο θα το διαπαιδαγωγούν με τρόπο που αν θέλετε η όποια διαπαιδαγώγηση κάνει ο γονιός δεν θα πιάνει. Η «διαπαιδαγώγησή» τους θα είναι ο θάνατός σου η ζωή μου, προς όφελος της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων. Ο καθένας να κυνηγήσει την ευκαιρία.

Επομένως σήμερα ως Κόμμα λέμε ότι πρέπει να βοηθήσουμε και το κίνημα να προσελκυστούν στη μάχη τα νέα ζευγάρια. Να προσελκυστούν στην εργατική συνδικαλιστική πάλη, σε άλλους φορείς αυτοαπασχολουμένων, στην πολιτική μάχη. Εμείς λέμε συστράτευση δίπλα στο ΚΚΕ, άλλοι μέσα στο ΚΚΕ και την ΚΝΕ, άλλοι δίπλα της. Πρέπει να εξασφαλίσουμε συνθήκες που να μπορεί το νέο ζευγάρι να αφιερώσει χρόνο. Εδώ χρειάζεται προσπάθεια κι απ’ τις οργανώσεις του Κόμματος και τους μαζικούς φορείς. Να προγραμματίζονται οι εσωκομματικές δραστηριότητες και διαδικασίες, έτσι ώστε να παίρνονται υπόψη οι ανάγκες του νέου ζευγαριού, η μορφή, η διάρκεια της δουλειάς να είναι τέτοια που να μπορεί να διευκολύνει. Ο τρόπος της δουλειάς, ακόμα οι μορφές δουλειάς δεν διευκολύνουν τα νέα ζευγάρια να παίρνουν μέρος στη δράση. Βεβαίως είναι θέμα και των ίδιων των ζευγαριών να συνειδητοποιήσουν ότι η ζωή τους δεν μπορεί να είναι μόνο η οικογένεια. Αν μάλιστα είχαν δράση και πριν, το καταλαβαίνουμε ότι θα την προσαρμόσουν έχοντας μικρά παιδιά. Αλλά δεν πρέπει να εγκαταλείψουν την πολιτική δράση, διότι δεν πρόκειται να λύσουν κανένα πρόβλημα. Να αναπτυχθούν μορφές αλληλεγγύης, για το κράτημα των παιδιών, όχι αυτές τις μορφές αλληλεγγύης και φιλανθρωπίας που εμφανίζονται τώρα σαν υποκατάστατο της κρατικής φροντίδας. Μιλάμε για μορφές αλληλεγγύης στο Κόμμα, στην ΚΝΕ, στους γυναικείους συλλόγους, τα σωματεία πριν απ’ όλα. Δεν ξέρω αν οι φοιτητές έχουν παιδιά, ακόμα και στο φοιτητικό κίνημα. Μπορούν να αναπτυχθούν τέτοιες μορφές αλληλεγγύης που να εξασφαλίζουν ελεύθερο χρόνο για δράση. Κι εδώ θέλει όλοι να βάλουμε το μυαλό μας και να σκεφτούμε.

Βέβαια σημαντικό ζήτημα είναι να ενταθεί ο αγώνας, ξεκαθαρίζοντας το εξής: η κρίση είναι παγκόσμια του καπιταλισμού, είναι πιο βαθιά στην Ελλάδα, κρατάει περισσότερο. Ακόμα κι όταν λήξει η ημερομηνία της και μπουν διαδοχικά οι χώρες σε φάση ανάκαμψης, θα είναι ανάκαμψη αναιμική και θα χτυπήσει νέος κύκλος κρίσης. Επομένως τα μέτρα δεν έχουν τελειωμό. Θεωρούμε ότι στις σημερινές συνθήκες, ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι, πρέπει να συνδυάσουν τον εξής αγώνα: δράση για επείγοντα προβλήματα αλλά ταυτόχρονα, για να έχει αποτελεσματικότητα αυτή η δράση, πρέπει να ωριμάσει η ιδέα ότι ο λαός, οι νεότεροι άνθρωποι πρέπει να παλέψουν γύρω από μια εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Για μας, αυτή η πρόταση είναι η ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, η ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων.

Εμείς λοιπόν, σαν Κόμμα, τι κάνουμε; Αυτή τη στιγμή προβάλλουμε μια σειρά αιτήματα π.χ. για την προστασία των ανέργων, εφόσον η ανεργία δεν μπορεί να ανατραπεί, είναι σύμφυτη με το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα και ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης. Διεκδικούμε υψηλά επιδόματα ανεργίας, υπολογισμό του χρόνου ανεργίας στα συντάξιμα χρόνια, να μην χάνει ο άνεργος ή η οικογένεια του ανέργου την κοινωνική προστασία. Να έχει δηλαδή βιβλιάριο υγείας έτσι κι αλλιώς. Για μας, πρέπει να καταργηθεί το βιβλιάριο υγείας και να έχεις μια ταυτότητα για δωρεάν παροχή σε όλες τις υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας, ανεξάρτητα αν δουλεύεις ή όχι, σε ποιο κλάδο κλπ. Σήμερα διεκδικούμε, όλοι οι άνεργοι να έχουν τουλάχιστον βιβλιάριο υγείας και υψηλού επιπέδου παροχές υγείας. Είναι ένα επείγον ζήτημα.

Tώρα με τον Καλλικράτη προπαγανδίζουν ιδέες που αγγίζουν τα όρια της προσβολής, ιδιαίτερα για τα νέα ζευγάρια και τους ηλικιωμένους. Και αυτά δυστυχώς τα υιοθετούν αυτοί που τους λέμε οπορτουνιστές. Ποια είναι αυτά; Συλλογική κουζίνα, το φαγητό με ρόδες, κλπ. Δηλαδή μια άνεργη γυναίκα με μικρό παιδί που συνήθως δεν μπορεί να βγει έξω γιατί δεν έχει πού να το αφήσει, θα μαγειρεύει ας πούμε για 10 φτωχούς. Θα της φέρνουν πατάτες, φασολάκια στο σπίτι θα μαγειρεύει και μετά θα το μοιράζει και θα παίρνει γύρω στα 300 ευρώ το μήνα. Αυτά και άλλα παρόμοια είναι η λεγόμενη κοινωνική οικονομία, όπου κυρίως θα ασχοληθούν νέοι και γυναίκες. Δηλαδή μια ζωή η γυναίκα μαγειρεύει, πλένει, φροντίζει παιδιά και αρρώστους και αυτή θα είναι και η επαγγελματική της δουλειά. Ενώ ο καπιταλισμός έδωσε αντικειμενικά τη δυνατότητα να βγει η γυναίκα απ’ το σπίτι, την ξαναγυρνάει τώρα. Ή θα πηγαίνεις να περιποιείσαι ηλικιωμένους, γιατί δεν υπάρχουν κέντρα πρόνοιας ή κέντρα ηλικιωμένων, χώροι για χρονίως πάσχοντες. Και για να δείτε την εξέλιξη. Τώρα που οι γυναίκες κάνουν παιδί στα 38 και τα 40 σημαίνει ότι όταν το παιδί θα αρχίσει να ενηλικιώνεται, θα έχει γονείς 60, 70 και 80 χρονών. Ή το παιδί πολύ γρήγορα θα έχει να αντιμετωπίσει τις ανάγκες μιας ηλικιωμένης μαμάς και ενός ηλικιωμένου μπαμπά. Είναι άλλο πράγμα να είσαι γιαγιά στα 40, 45, 50 κι άλλο να ’σαι μάνα στα 50. Το παιδί των 18 χρονών και των 20 θα έχει ένα γονιό 60, 65, 70, τότε που αρχίζουν τα μυοσκελετικά, μας πονάνε τα γόνατα, μας πονάνε τα χέρια, δεν θα μπορούμε να σηκώσουμε ένα μωρό αγκαλιά, να προσφέρουμε στα παιδιά και στα εγγόνια μας. Ο νέος άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι μεγάλος ο ίδιος, να έχει μικρό παιδί και να ’χει πεθερά, πεθερό, μαμά, μπαμπά που να τους περιποιείται. Τι να κάνει, εφόσον είναι εργατική, λαϊκή η οικογένεια; Πού θα πάνε να ζήσουν οι ηλικιωμένοι άνθρωποι με τα 400 ευρώ; Σε οίκους ευγηρίας; Ένας αξιοπρεπής οίκος ευγηρίας θέλει 1200-1300 ευρώ.

Επομένως υπάρχουν μια σειρά επείγοντα αιτήματα: Παιδικοί σταθμοί. Όλα τα παιδιά πρέπει να πηγαίνουν σε παιδικούς σταθμούς ανεξάρτητα αν δουλεύει η μάνα ή όχι. Διότι τα παιδιά πρέπει να κοινωνικοποιούνται στον παιδικό σταθμό. Πρέπει να γίνουν αναπλάσεις περιοχών για εργατική κατοικία στα νέα ζευγάρια. Αυτή τη στιγμή το πρόγραμμα της κυβέρνησης για το 2014 προβλέπει αναπλάσεις και αλλαγές περιοχών για να επωφεληθεί το μεγάλο κεφάλαιο, για να φτιάξουν δρόμους και μεγάλες αποθήκες όπου θα έρχονται τα κινέζικα εμπορεύματα, θα αποθηκεύονται για να γίνονται πιο μικρά πακέτα και να διακινούνται πιο γρήγορα. Πρέπει να γίνει πρόγραμμα λαϊκών κατοικιών σύγχρονων, πρέπει να γίνουν σοβαρές υποδομές σ’ αυτό που λέμε λαϊκά εστιατόρια, λαϊκά καθαριστήρια. Να μπορείς να εξοικονομείς ελεύθερο χρόνο. Και βέβαια όταν αυτά εξαρτώνται απ’ τον εργοδότη είναι δράμα. Ο εργοδότης μπορεί να σου κάνει ένα παιδικό σταθμό, αλλά μετά θα σου λέει βάλε το κεφάλι κάτω, γιατί αν σε απολύσω θα χάσεις και τον παιδικό σταθμό. Αύριο η εργοδοσία μπορεί να κάνει και καθαριστήρια και μαγειρεία για να σε δέσει ακόμα πιο πολύ. Εμείς μιλάμε ότι πρέπει αυτά να γίνουν ανεξάρτητα από την εργοδοσία, να είναι κρατικά- δημόσια.

Έχουμε λοιπόν μια σειρά επείγοντα αιτήματα. Ταυτόχρονα όμως μέσα απ’ αυτή τη δράση πρέπει να κατανοηθεί, ότι ο καπιταλισμός ό,τι είχε να δώσει το έδωσε. Επομένως έχει σημασία το νέο ζευγάρι στη δύσκολη φάση της ζωής του να μην κόβει την επαφή του με το κίνημα, να παραμένει οργανωμένο, εμείς λέμε βέβαια στο Κόμμα και στην ΚΝΕ, αλλά αν ακόμα δεν έχει αποφασίσει γι’αυτό, να δράσει μέσα σε φορείς αγωνιστικούς. Έτσι ώστε μεγαλώνοντας τα παιδιά, που θα έχει περισσότερο χρόνο, να μην έχει ξεκοπεί από το κίνημα. Πρέπει να βάλουμε μπρος αυτό που λέμε την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων υπέρ της εργατικής λαϊκής εξουσίας.

Τα νέα ζευγάρια δεν έχουν άλλη επιλογή από το να σηκώσουν πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη. Δεν λέμε ότι είναι εύκολο αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Το Κόμμα μας και η ΚΝΕ προσπαθούν να βρουν τρόπους όχι επικοινωνιακούς, αλλά πρακτικούς για να προσεγγίσουμε τα νέα ζευγάρια. Τρόπους που να τους διευκολύνουμε να βρουν τον χρόνο και το κουράγιο να δρουν και να μην έχουν ενοχές απέναντι στα παιδιά τους, ότι η αγωνιστική δράση αφαιρείται από τον προσωπικό χρόνο για το παιδί. Αυτό πρέπει να το κάνει και το μαζικό κίνημα. Τα νέα ζευγάρια, χωρίς να παραιτούνται απ’ τον καθημερινό αγώνα, πρέπει να φιλοδοξήσουν για την επαναστατική αλλαγή. Πότε θα ‘ρθει αυτή; Δεν μπορούμε να βάλουμε χρονικό όριο, αλλά είμαστε βέβαιοι πως εσείς πρέπει να έχετε παραμείνει ακόμα νέοι. Και μόνο τότε μπορείτε να είστε και καλή μάνα και οικογένεια παρά τις δυσκολίες. Αλλιώς, ιδιαίτερα για τους νέους ανθρώπους, δεν έχει νόημα η ζωή όταν απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ νομίζεις ότι λύνεις τα προβλήματά σου με αποχή και σκύβοντας το κεφάλι.


Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδος © 2011