Η ΚΝΕ καλεί κάθε νέα και νέο, κάθε εργαζόμενο στο εμπόριο, τις αποθήκες, τις ταχυμεταφορές, να δυναμώσουμε τον αγώνα για ανθρώπινα ωράρια και δουλειά με δικαιώματα! Οι εκατοντάδες νόμοι που έχουν ψηφίσει ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα, για το ωράριο, τη δουλειά τις Κυριακές, έχουν διαμορφώσει για εμάς μια ζωή “ευελιξίας”, στριμωγμένη στα μέτρα και τα “θέλω” της εργοδοσίας. Μας εξουθενώνουν σωματικά και ψυχικά, σμπαραλιάζουν τη ζωή μας. Από τις αποθήκες και τα ράφια, στην εξυπηρέτηση και την απογραφή, θέλουν να δουλεύουμε ατελείωτες ώρες σα μηχανές! Έτσι χτίζονται τα αμύθητα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων! Από την δική μας δουλειά, με τον δικό μας ιδρώτα!
Εργοδοσία, κυβέρνηση, κράτος και Ευρωπαϊκή Ένωση θέλουν να επιβάλλουν ως κανονικότητα τη δουλειά μέχρι τελικής πτώσης. Ως εδώ! Τώρα είναι η ώρα να οργανώσουμε την πάλη μας! Ένας για όλους και όλοι για έναν! Έτσι μόνο μπορούμε να βάλουμε φρένο στο ξεσάλωμα της εργοδοσίας και να έχουμε κατακτήσεις!
Να το κάνουμε όπως οι εκατοντάδες συνάδελφοι μας που διεκδικούν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ανθρώπινα ωράρια που να εξασφαλίζουν ελεύθερο χρόνο για εμάς, τους φίλους και τις οικογένειες μας. Σε αυτόν τον αγώνα σπάει ο “τσαμπουκάς” και η αδιαλλαξία της εργοδοσίας.
Σήμερα, με την τεράστια εξέλιξη της τεχνολογίας, την τεχνητή νοημοσύνη και την αυτοματοποίηση, υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να δουλεύουμε λιγότερο και να απολαμβάνουμε τη ζωή περισσότερο, με σύγχρονα δικαιώματα!
Να έχουμε δουλειά με σταθερό εργάσιμο χρόνο, που να μας “γεμίζει” και να μη μας “αδειάζει” ψυχικά και σωματικά. Να έχουμε δημιουργικό ελεύθερο χρόνο για ανάπαυση, αναψυχή, άθληση, πολιτισμό, για τους φίλους και τις οικογένειές μας, για τη συμμετοχή στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Εμπόδιο σ’ αυτό μπαίνει η καπιταλιστική εξουσία και ιδιοκτησία, τα κέρδη των λίγων σε βάρος της ζωής των πολλών.
Ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός είναι η κοινωνία που καταργεί την εκμετάλλευση, κάνοντας κοινωνική ιδιοκτησία τη γη, τα εργοστάσια, τα λιμάνια, τις μεγάλες επιχειρήσεις και βάζοντας στο επίκεντρο τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Η ζωή που μας αξίζει προϋποθέτει οι εργαζόμενοι να απολαμβάνουν τον πλούτο που παράγουν.